Opvang vluchtelingen

De Spreidingswet moet ervoor zorgen dat alle gemeenten in Nederland meewerken aan de opvang van asielzoekers. In Overijssel controleert de Commissaris van de Koning of dit goed gebeurt. Gemeenten die niet meewerken, komen onder toezicht te staan en verliezen hun zeggenschap over dit onderwerp. Dat betekent dat zij eventueel niet meer zelf mogen bepalen op welke manier de opvang in hun gemeente gerealiseerd wordt.

Een vluchteling is iemand die moet vluchten uit zijn land vanwege oorlog, geweld of vervolging. Als de overheid vindt dat deze persoon echt gevaar loopt, krijgt hij of zij een verblijfsvergunning. Dan is die persoon officieel een vluchteling.

Een asielzoeker is iemand die in Nederland komt en vraagt om bescherming. Deze persoon heeft nog geen verblijfsvergunning. De overheid onderzoekt of hij of zij mag blijven.

Een statushouder is iemand die een verblijfsvergunning heeft gekregen en dus in Nederland mag blijven. Deze persoon mag wonen, werken en meedoen in de samenleving.

Ja. Kinderen hebben recht op onderwijs en gaan naar school, net als andere kinderen.

Ja, onder bepaalde voorwaarden. Bijvoorbeeld als hun aanvraag al een tijd loopt. Zie rijksoverheid.nl.

Ja. Tijdens de opvang krijgen mensen begeleiding bij het dagelijks leven en hun toekomst. Dit wordt door de gemeente georganiseerd.

Nee. Het college heeft de minister voorgesteld te kiezen voor opvang in huurwoningen.

De gemeente gaat voor opvang van gezinnen die een grote kans hebben op een verblijfsvergunning, verspreid over meerdere dorpen. Zo blijft de opvang overzichtelijk en past het beter bij de omgeving. De gemeente heeft dit voorstel gedaan aan de minister.

Met deze aanpak houdt de gemeente zelf regie. Zo kunnen we beter rekening houden met de leefbaarheid in dorpen en zorgen voor een zorgvuldige opvang. De gemeente kan zelf het tempo bepalen. Niet alle mensen hoeven in één keer gehuisvest te worden.

Het gaat om maximaal 60 personen. Dit zijn gezinnen die kans hebben op een verblijfsvergunning.

Volgens de Spreidingswet moet Twenterand 168 opvangplekken organiseren vóór 1 juli 2027.

Voor de andere plekken wil de gemeente afspraken maken met andere gemeenten. We kijken bijvoorbeeld of we meer Oekraïense vluchtelingen kunnen opvangen.

De plannen worden de komende tijd verder uitgewerkt. De gemeente deelt meer informatie zodra die beschikbaar is. Eerst moet er een akkoord zijn van de minister op het voorstel van de gemeente.

De gezinnen worden opgevangen in huurwoningen, verspreid over de gemeente.

Per jaar vinden er in Twenterand gemiddeld 185 woningwisselingen plaats. Daarvan gaat 3 tot 5 procent naar statushouders.

Over de inzet van huurwoningen voor asielgezinnen worden, zodra de plannen definitief zijn, afspraken gemaakt met de woningcorporatie. Dat is ook een voordeel van de door de gemeente voorgestelde aanpak: we bepalen zelf het tempo en stemmen steeds af op basis van de woningen die beschikbaar zijn. Alle mensen hoeven niet in één keer gehuisvest te worden.

De gemeente organiseert dit zelf. Dit heet Duurzame Gemeentelijke Opvang (DGO). Dat betekent dat het COA de opvang niet organiseert.

De gemeente regelt de opvang en zo nodig begeleiding en vervoer.

Nee. De gemeente krijgt een vergoeding van het Rijk voor de opvang. Het uitgangspunt is dat het de gemeente geen extra geld kost.

De ervaring in Twenterand laat zien dat dit goed kan. Nieuwe inwoners doen mee in de samenleving en dragen bij aan werk en voorzieningen.

Door te kiezen voor kleine groepen, spreiding over de dorpen en goede begeleiding, wil de gemeente de leefbaarheid bewaken.

Zij hebben een grote kans op een verblijfsvergunning. Dit levert aanzienlijke voordelen op voor zowel de gemeente als de mensen zelf. Ze kunnen vanaf dag 1 meedoen in de samenleving.

De mensen die hier komen zorgen voor vermindering van de druk op de arbeidsmarkt en tegelijk ook voor extra werkgelegenheid en extra omzet voor (lokale) ondernemers en toeleveranciers. Ook levert dit een positieve bijdrage aan de instandhouding van voorzieningen zoals scholen, verenigingen, etc.

De gemeente is, net als alle andere gemeenten, wettelijk verplicht om opvang te bieden aan mensen die bescherming nodig hebben.

Twenterand voldoet momenteel gedeeltelijk aan de wettelijke taak. Voor de plekken die nog ontbreken, moet Twenterand de minister uitleggen hoe dat komt. Blijkt dat er te weinig voortgang is, dan komt de gemeente onder actief toezicht van het Rijk. Dat betekent dat het Rijk kan bepalen waar en in welke vorm de opvang in Twenterand ingericht wordt.

Dan komt de gemeente in de volgende fase van bestuurlijk toezicht door het ministerie. Dat betekent dat Twenterand onder actief toezicht komt te staan.  

De minister kan dan bepalen waar en in welke vorm de 168 asielzoekers in Twenterand opgevangen worden. Dat heet een ‘indeplaatsstelling’.  

Dit zijn de fases, ook wel ‘interventieladder’ genoemd: 

• Fase 1 Signaleren 
• Fase 2 Informatie opvragen en valideren (zitten we nu in)
• Fase 3 Actief toezicht: afspraken over acties, termijnen en vervolg 
• Fase 4 Vooraankondiging van juridische interventie 
• Fase 5 Besluit tot indeplaatsstelling met laatste termijn om alsnog zelf te voorzien 
• Fase 6 Sanctie indeplaatsstelling